© 2019 by Cultuursnuiver. Proudly created with Wix.com

Feminisme in Museum Arnhem

Het Museum Arnhem is een aantal jaar dicht voor een verbouwing en daarom zijn ze uitgeweken naar een nieuwe locatie: De Kerk. Daar opent in de week van de Internationale Vrouwendag (8 maart) een feministische tentoonstelling met twaalf vrouwelijke kunstenaars. Museum Arnhem kent een lange traditie van verzamelen van ‘vrouwenkunst’, zo vertelde de directeur en conservator hedendaagse kunst. Al in de jaren tachtig verzamelde de toenmalige directeur – ondanks alle kritiek – kunst gemaakt door vrouwen. Ook toen richtte het museum zich niet alleen op Westerse kunst, maar keek ook naar andere delen van de wereld. Nu is het thema weer actueler dan ooit door activistische bewegingen als #Metoo en het honderdjarig bestaan van het vrouwenkiesrecht in Nederland. Ook is een tentoonstelling met alleen vrouwen nog altijd van belang, nog altijd is het percentage kunst gemaakt door vrouwen in collecties in Nederland schrikbarend laag.

In Your Voice Matters zijn twaalf vrouwelijke kunstenaars te zien die de positie van de vrouw in het heden en verleden centraal zetten. De kunst gaat over rolpatronen, uitsluiting, migratie en seksueel geweld. De tentoonstelling is niet alleen een aanklacht, maar ook een antwoord op de aangesnede thema´s. Het museum heeft de kerk in tact gelaten waardoor het licht en de kunstwerken versterkt. Ik licht graag een paar kunstenaressen uit.

Partricia Kaersenhout | Guess Who is Coming to the dinner Too?

Deze tafel is gedekt voor 36 vrouwen die zich in het heden en verleden hebben ingezet voor gelijkheid van vrouwen van kleur. Het werk is een community kunstwerk: steeds wordt er verder gewerkt en geborduurd aan de tafelkleden. De titel van het kunstwerk is kritiek op de installatie The Dinner Party uit 1979 van de Amerikaanse kunstenaar Judy Chicago. Hoewel hier veel vrouwen aan tafel zaten, was er maar weinig aandacht voor vrouwen van kleur. Ook is het een ‘vervolg’ op de gelijknamige film van Stanley Kramer. Met dit kunstwerk wordt een naam gegeven aan juist deze belangrijke vrouwen. 

Csilla Klenyanszki | Pillars of Home

Hoe combineer je kunstenaar-zijn (of werk sowieso) met het moederschap? Csilla Klenyanszki ziet dit als een evenwicht. Als haar kind ’s middags slaapt verandert haar huis in een atelier en stapelt zij alles uit haar huis op tussen de vloer en het plafond. In haar ogen de ruimte die zij zelf als moeder heeft. De installatie duurt zo lang tot of de baby wakker wordt, of de installatie in elkaar valt. In totaal maakte ze 98 foto’s, in Arnhem zijn er 21 te zien. Klenyanszki zet zich meer in voor kunstenaars met kinderen. Zo stelde zij met een stipendium geld beschikbaar voor drie veelbelovende talenten.

Heba Khamis | Banned Beauty

Eigenlijk vond ik dit werk te schrijnend om naar te kijken, maar ik wil het toch graag onder de aandacht brengen. Deze fotografe portretteerde in Oost-Kameroen vrouwen en gezinnen waarbij de borsten worden platgestreken (ja je leest het goed). Dit is een enorme tegenstrijdigheid: moeders strijken de borsten van hun tienerdochters plat uit voorzorg en bezorgdheid met hete voorwerpen en strakke doeken. Zo worden ze minder aantrekkelijk gemaakt en hopen ze dat de meisjes geen slachtoffer worden van seksueel geweld. Op deze foto zie je de vrouw met haar dochter en kleinkinderen. Ze is pas 28 jaar oud. Deze kunstenaar won vorig jaar de World Press Fotoprijs.

Alicia Framis | Is my body public?

In deze doorschijnende gewaden met ‘Is my body Public’ in 15 talen liepen even zoveel vrouwen door Barcelona. Bijna naakt liepen zij door de stad en stelden zij vragen over seksueel geweld en de rol van de vrouw. In het kapelletje in De Kerk kan je als bezoeker zelf over deze vraag nadenken en discussiëren.

Manal AlDowayan – Three of Guardians

In dit werk geeft de kunstenaar met Saoedi-Arabische roots letterlijk stem aan de vrouwen in de familie. Vrouwen in Saoedi-Arabië worden bijna nooit bij hun naam genoemd. Altijd is het de vrouw, dochter, nicht of zus van. Deze goedkleurige blaadjes staan symbool voor de vrouwelijke lijn in de stambomen van Saoedische families, sommige families konden wel 32 generaties terug. AlDowayan verzet zich met dit kunstwerk tegen de achtergestelde positie van vrouwen.