© 2019 by Cultuursnuiver. Proudly created with Wix.com

Yayoi Kusama - Infinity

Deze Japanse kunstenaar (1929) ken je waarschijnlijk van de bekende infinity rooms en haar vele stippen. Dit jaar wordt deze inmiddels wereldberoemde en gevierde kunstenaar 90 jaar. Om die reden wijden verschillende musea, zoals Museum Voorlinden, tentoonstellingen aan haar. Eerlijk is eerlijk: ik dacht dat zij een erg commerciële kunstenaar was, die vooral één kunstje kon: stippen en Instagrammable kunst maken. Maar een maandje geleden zag ik de Documentaire Kusama Infinity en is mijn hele beeld van haar en haar kunst gekanteld. Want Kusama was lange tijd niet beroemd en al helemaal niet gevierd.

Deze documentaire van de Amerikaanse filmmaker Heather Lenz (2018) toont het verhaal achter deze kunstenaar die al 30 jaar vrijwillig in een psychisch ziekenhuis in Japan woont. Ze wandelt elke dag naar haar atelier op steenworp afstand, waar ze nog altijd kunst maakt. Het blijkt een portret van een moeilijk jeugd, een getraumatiseerde Japanse familie waarin zij na de Tweede Wereldoorlog geen plek kan vinden. Ze gaat haar dromen achterna: naar Amerika, waar het in de jaren zestig als vrouwelijke kunstenaar bepaald niet gemakkelijk is. Ze vecht voor waardering en erkenning, maar eigenlijk blijkt dat grote kunstenaars als Warhol haar ideeën overnemen of zelf gebruiken zonder vermelding. In het totaal niet geëmancipeerde New York van de jaren zestig maakt Kusama de meest vooruitstrevende kunst: ze organiseert happenings, maakt de eerste infinity room ooit en haalt het nieuws veelvuldig. Door haar extravagante kunst wordt ze door haar familie in Japan verstoten.

​

Gedesillusioneerd vertrekt Kusama uit New York, terug naar Japan, waar zij twintig jaar in de vergetelheid raakt. In de jaren negentig wordt haar kunst herontdekt en inmiddels enorm gewaardeerd. Vanwege haar verjaardag organiseren verschillende musea evenementen en tentoonstellingen met haar kunst. Zo opent op haar geboortedag,22 maart, in Voorlinden een tentoonstelling, evenals in het MOCO. Als je de kans krijgt, kijk dan deze Docu, het geeft een historische inkijk in de kunst van de jaren zestig en doet de ‘Prinses van de Stippen’ eer aan.